- Tato - rzekł cicho

„— Tato — rzekł cicho proszącym głosem — jeśli to doświadczenie Edisona można narysować, to tutaj mam na to doskonałe miejsce połowa zeszytu...
— Narysować można — roześmiał się ojciec — ale musicie dobrze uważać. Bowiem elektrony można sobie jedynie wyobrazić, gołym okiem ich nie widać...
Rysunek, który wykonał ojciec, bynajmniej nie był skomplikowany.
_ Przecież to jest, proszę pana, żarówka... zauważył Janek przyglądając się pilnie — ...żarówka Edisona ...!
— Tak, Janku — ostatnie kreski, jakie ojciec postawił na rysunku, przerodziły się w plus i minus. — Tak jest, tutaj plus, a tutaj minus baterii. To jest istotnie żarówka. Edison, poszukując coraz to lepszych źródeł światła wpadł kiedyś na pomysł wmontowania dodatkowo do wnętrza żarówki niewielkiej płytki metalowej. Do płytki tej i do włókna żarówki przyłączył on baterię o dość wysokim napięciu. Zauważył wówczas bardzo dziwne zjawisko w obwodzie, w którym — przypatrzcie się uważnie — istniała przerwa, płynął prąd elektryczny!
— Jak to — zapytał Władek ze zdziwieniem. — Przecież prąd płynie tylko przewodem, albo w ogóle przez coś, wszystko jedno co... Lepiej lub gorzej... Ale przecież ne może płynąć przez przerwę w obwodzie... To tak, jakbym odłączył jeden przewód od dzwonka, a mimo to prąd płynąłby nadal i dzwonek dzwonił...!“(3)